Maak IMPACT podcast
Maak IMPACT is een professioneel ontwikkelplatform voor theatermakers en multidisciplinaire podiumkunstenaars. Voor makers die impact maken met authentieke verhalen, verbeeldingskracht en moed. Www.maakimpact.co.
Maak IMPACT podcast
Michline Plukker
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Maker Michline Plukker over haar muziektheatervoorstelling 'Spook Kind'
Ja, welkom zeg ik maar even bij een nieuwe aflevering geïnitieerd door Maak Impact, een serie gesprekken die we voeren in deze podcastvorm. Onder andere een gesprek gevoerd met Stephanie Vermijden, de directeur. Maar nu ga ik in gesprek met een geweldige maker die omarmd is door Maak Impact. En een geweldig mooie voorstelling heeft gemaakt, die het afgelopen jaar in première ging. Het stuk heet Spook Kind. En zij heet Micheline Plukker. En ik ben zo blij dat ze hier is. Ik vind het zo vet dat je er bent. Welkom, Misseline.
SPEAKER_02Dankjewel.
SPEAKER_00Ja, te gek.
SPEAKER_02Wat een mooie intro. Dankjewel.
SPEAKER_00Ja, een bijzondere intro, omdat je, ja, je hebt keihard gewerkt de afgelopen periode. Je hebt echt een immens project, eigenlijk omarmd en kunnen vormgeven. Ik zei het net al even: je voorstelling heet Spookkind. Een multidisciplinaire voorstelling, die dus in première is gegaan. Gefeliciteerd.
SPEAKER_02Dankjewel.
SPEAKER_00Dat is een overwinning aan zich, toch?
SPEAKER_02Zo, dat was een bevalling, een overwinning. Het was alles.
SPEAKER_00Alles in één, eigenlijk. Alles in één. Ja, vertel eens, neem ons eens nog eens even mee naar die avond dat hij in première ging. Toen je hem had gespeeld, die eerste paar seconden, wat ging je toen door je heen?
SPEAKER_02Nou, daarvoor kwam natuurlijk de try-out. Die was al machtig mooi. Sta je te trillen. Maar die première was. Ik mag daar nu op terugdenken, dat is al een gaaf gegeven. Dat was een magische avond. En ik weet dat mensen dat gauw rondstrooien. Maar het was niet alleen drie jaar ergens naartoe werken, ondanks tegenslagen dat punt kunnen bereiken. Het was ook magisch omdat ik dat met het team heb kunnen doen, waarbij ik eigenlijk al jaren van tevoren had gedroomd met wie ik wilde samenwerken. En de samenwerking was ook, heeft ook alles gebracht van wat ik had verwacht en had gehoopt. Maar ook die avond ik zeg je, de samenstelling van het publiek. Dat was zo bijzonder, zo magisch. Ik kan niet te veel daarover zeggen zonder te veel al te verklappen van de voorstelling. Maar ik heb een zeer versplinterd leven geleid. En uit alle splinters zaten er mensen in de zaal. Los van dat er ook gewoon mensen zijn komen kijken die ik niet kende. Maar het was een bijzondere combinatie van mensen die ik nooit meer in mijn leven bij elkaar ga kunnen krijgen.
SPEAKER_00Uit Verkochte zaal, Theater zijn Plein. Dat is nog eens wat je met recht echt een première mag noemen, toch?
SPEAKER_02Dat was niets te bevatten.
SPEAKER_00Ja, maar je omschrijft het zelf eigenlijk al, je hebt er drie jaar naartoe gewerkt. Dit is een heel traject eigenlijk geweest. Het traject waarin je bent bijgestaan door Maak Impact. Ik kan me voorstellen dat dat super fijn is. Dat zo'n partij in één keer je omarmt en met je gaat zoeken naar wat is er nodig. Waar ligt jouw ontwikkelbehoefte? Kun je nog een beetje herinneren hoe dat ging? Hoe dat starte, die samenwerking.
SPEAKER_02Ik had mij aangemeld voor Maak Impact starten een traject. Ze waren op zoek naar makers. En dat waren het mooie daarvan was, het was niet aan leeftijdsgebonden. En ik ben een laadbloeier van alles wat ik doe. Zo ook dit maakproces. En Maak Impact, de meeste dingen die zijn opgezet voor makers in Rotterdam, zijn echt tot 27 jaar, zijn gespitst tot de jeugd. En voor makers zoals ik, die wat langer hebben geleefd en ook gewoon dingen te vertellen hebben en opnieuw dingen willen onderzoeken en willen leren. Is dit goud waard? Dit was een plek ten eerste, ik werd aangenomen, dat doet wat met mij als persoon, als performer. Andere mensen zien iets wat jij ook denkt te zien, maar weet je wat is een extra oké, ik zit op de goede weg. Je wordt van A tot Z begeleid. Nu kwam ik toevallig al binnen met ik had al een productiehuis met wie ik wilde samenwerken. Ik had al Gary gevraagd. Carry Mendes gevraagd om een regisseur te zijn, had al toegezegd. Dus ik kwam al met een redelijk plan binnen. Zij hebben me geholpen van concept naar plan te gaan. Want ik kan van alles. Ik ben heel creatief. Ik weet het goed te verkopen in het echt. Maar op papier, de subsidieland jargon, dat is een totaal andere wereld. En daar hebben ze me bij begeleid. Aan het einde van dat traject hebben ze ook voor ieder wat wil. Want we zaten met acrobaten, zangers, theatermakers, muzikanten zaten we in één groep. Haven wij een pitchavond gehad, waarbij voor iedereen de mensen werden uitgenodigd die voor hun relevant waren. Dus programmeurs of juist mensen die in het circusleven zitten. Dus van ieder wat. En daarbij mijn eerste pitch kreeg ik gelijk al van Theater Schaarplein van zonder ooit iets te hebben gezien. wij willen jouw première hosten. Dus vanaf dat moment zit je bijna in een droom en moet je jezelf er wel aan herinneren dat je dus al drie jaar bezig bent en drie jaar ook afgewezen bent en ook de mensen nodig hebt gehad. Zoals Maak Impact, zoals een Gary die gewoon aan de zijlijn blijven staan en zeggen. Nee, hou vol. Doe je ding, want je kan wat, je hebt wat te vertellen, dan maar via een andere weg. Maar ik zal er nog steeds zijn wanneer jij daar bent.
SPEAKER_00Bijzonder ook hoe je daarover praat. Het gaat heel veel support eigenlijk vanuit. Als in de zin van dat je echt gesteund bent en je gesteund voelde door maak impact. Niet alleen maak impact, maar ook iemand als Gary Mendes die aan de zijlijn gewoon in je bleef geloven.
SPEAKER_02En Jonanda Spoel ook.
SPEAKER_00Is dat iets wat je is dat belangrijk geweest voor jou?
SPEAKER_02Zeker. En zeker in dit traject. Ik heb op aanraden van Stefanie ook wat voorwerk gedaan in de zin van ik ga ben wat naar meer voorstellingen meestal kijken met dezelfde persoonlijke verhalen of soort van thematieken. Bijvoorbeeld José Montoya ben ik geweest, en hij was ook geweldige acteur en maken. Geweldige acteur en maker. En hij heeft ook dus een stuk gemaakt over zijn adoptiegedeelte.
SPEAKER_00To be or nooit geweest. Oh, geweldig. Dit is heel goed.
SPEAKER_02Ik zat daar ook te huilen in de zaal. En dat was een man die gewoon, en zo werkt het ook wel. Als je zo dapper bent en een klein dieltje van Stefanie in de rug, ik heb hem aangesproken, wij hebben afgesproken, hebben een kop koffie met elkaar gedronken. En hij heeft mij ook gewoon even heel goed kunnen vertellen van nou, dit is de realiteit. Van als jij zo'n stuk gaat maken, zelfzorg, moet ook op nummer twee of één staan, eigenlijk als je zo'n project aangaat. Want je gaat vanuit persoonlijk verhaal. Ik kijk, ik heb al als ondertitel, subtitel ook gegeven: mijn verhaal gaat over het zoeken naar parels tussen de puin van jeugdzorg en adoptie.
SPEAKER_00Juist, heb ik gelijk even te pakken waar Spookkind onder andere over gaat.
SPEAKER_02Dus dat is niet niks. Het is ook het was multiinzetbaar, ik wist niet waar te beginnen, maar ik heb het serieus genomen. En de manier waarop ik voor mezelf kon zorgen, was eindelijk te durven afstappen van dat hyper-independence mentaliteitje van ik moet alles zelf. Dus ik heb me hart gemaakt voor ik wilde Gary als regisseur, heel bewust ten eerste, ik wil me laten regisseren op nadat ik het script heb geschreven, zodat ik ook als performer kan ontwikkelen, maar ook hij is ook die multidisciplinaire man. Waarvan ik wist, met wat ik in mijn hoofd heb en met wat ik te vertellen heb, is hij de man die dat in elkaar kan gaan knutselen en eruit kan gaan halen wat erin zit in die verschillende lagen met die verschillende disciplines.
SPEAKER_00Geweldige maken, shout-out naar Gary Man is ongelooflijk wat hij allemaal doet en kan en maakt. Bijzonder echt.
SPEAKER_02En hetzelfde met Jolanda Spoel. Die heeft eigenlijk als een helikopter dan weer boven Gary en mij, dus die vloog af en toe in. En die kwam bam bam bam. Ja, dat is een vrouw, ik hoef niet eens uit te leggen, zij is nu inmiddels directeur van Belma Parkheater, vroeger Maastheater en nog heel veel andere gezelschappen. Zij was als dramateurg daar ook in. En juist doordat ik hun rollen heb dat zij hun rol hebben gespeeld, was dat heel zorgzaam naar mij toe. Want zij hielden ook voor mij in de gaten van oké, en nu mag je er even van afstappen. En nu moet je er even als niet als schrijver naar kijken, maar als speler. Oké, nu mag je er even als schrijver naar kijken. Want soms is het nodig om afstand te hebben.
SPEAKER_00Ja, en dat is dus een vorm eigenlijk van die selfcare, wellicht ook. Dat je dus ja, ondersteund wordt door een team van mensen, ook om je heen die snappen van oké, ja, we hebben hier te maken met een maker die een bijzonder persoonlijk verhaal vertaalt naar het podium. En dat vraagt dus soms ook eigenlijk van ons dat we ruimte creëren voor die maken om af en toe een beetje afstand te kunnen innemen.
SPEAKER_02Juist. En Gary was daarin fantastisch ook. Want ook juist dat multigedisciplineerde. Want een van de eerste dingen die ik heb tegen Gary en Jolanda heb gezegd: ja, maar help me. Want het mag geen therapie op het toneel worden. Ja, het moet persoonlijk zijn, maar het mag ook laten lachen, het moet laten voelen, het moet laten. En daarin is de vorm die we hebben gekozen, werkt gigantisch goed. Want je gaat ook lachen, je gaat ook mee willen dijen op de muziek. Dus het is met dat team heb ik als maker, als schrijver, want ik schrijf langer, maar nog nooit een heel stuk van een uur. Maar ook als performer heb ik zo kunnen groeien op een manier dat ik mezelf geen geweld aan hoefde te doen. En dat de momenten die oprecht gewoon heel zwaar waren binnen het proces, dat ik die echt heel goed heb kunnen over heb kunnen surfen. Zeg maar i surf de wave insteaf, dat het me heeft.
SPEAKER_00Kopje omdoen laten gaan. Dankjewel. Ja, mooi. Jouw woorden, prachtig. Ik hoor ook eigenlijk je zeggen van ja, ik wou een stuk maken en het stuk was heel persoonlijk en het stuk raakt hoofdstukken uit mijn leven die zwaar waren, ingewikkeld zijn, complex zijn. Maar het mocht geen therapie op het podium worden. En tegelijkertijd was het misschien van het podium af wel therapie om het te maken.
SPEAKER_02Dat is het mooie wat ik heb ontdekt. En dat wist ik al. Ik wilde er alleen met dit stuk mijn vinger proberen op te leggen. En dat is gelukt. Want het mooie is, als je theater goed doet, dan is het mooie cadeautje ervan. Dat het ook persoonlijk sowieso dat stukje heling of therapie brengt waar je op hoopt. Maar dan wordt het niet een issue voor de zaal. Dan heeft de zaal er niks mee te maken. Dan is dat puur een cadeautje aan jezelf. Dus met die hoop en met dat voornemen ben ik er zeker bewust in gegaan. Maar wat ik bedoelde met die opmerking is, het publiek mag daar geen last van hebben. Let them be entertained, weet welke kijk, ik weet niet waarom de gladiator in mijn hoofd heeft. Are you not entertained? Ik vind dat we juist met zo'n zwaar verhaal. Want in het echte leven is humor ook de manier, is kunst ook de manier om met dingen om te gaan om als uitlaatklep te verdienen. Dus ik wilde het publiek niks opleggen van dit moet jij voelen en dit moet jij vinden. Dus vragen in subsidies als wat waar wil je dat het publiek mee weggaat, vond ik ontzettend moeilijk. Maar ik wilde gewoon kijken of. Want ik wist al, mijn verhaal zo heftig genoeg. Er hoeven niks meer bij te verzinnen. Dus wat hoe kan je het gaan vertellen op zo'n manier dat het gewoon is wat het is, en dat ik het aan het publiek kan overlaten. Kijk maar wat je ermee doet. Ik heb namelijk al een idee wat het met je gaat doen als wat het met mensen doet. Maar ik laat het aan jou over. En dan mocht dat stukje héling bij mij komen, dan graag. En dat is gelukt. Dat is op een bizarre manier gelukt. Zowel dat stukje professionele, waarin ik hoopte ook wel te kunnen laten zien. Zoals ik al zei, ik ben heel erg versplinterd ook in mijn werk. Iedereen heeft wel een stukje spoken word van mis gezien, of een stukje zang, of een stukje dit of een stukje dat. Nu zie je een vol uur ben je verplicht als je komt. Om even alles te zien. En dan op zo'n manier dat het geen kopje strukje, kopje trucje wordt, maar op zo'n manier dat alles elkaar versterkt, elkaar verbindt. Dus ik ben op professioneel vlak heel erg gegroeid en ben ik blij. Je hebt toch wat extra op je cv. Maar op persoonlijk vlak heeft het me dingen gebracht. Eén waarop ik had gehoopt, maar twee ook dingen waarvan ik denk van ja, dat is bizar.
SPEAKER_00Ja, kun je van tevoren niet bedenken misschien altijd, zeg maar, dat het dat doet.
SPEAKER_02Absoluut niet. Zoals ik al zei, onderdeel van mijn verhaal is een stukje adoptie. Legaal en illegale adoptie. En de naleffecten daarvan. Maar om alvast een stukje prijs te geven, ik ben half Surinaamus, half-Libanees. En ik had altijd gedacht dat de Libaneese kant, om daar achter te komen wie zijn zij, of wat wie is dat? Die deur was altijd gesloten. En via de voorstelling, op een heel bijzondere manier, ben ik nu ineens in contact gekomen met familie van mijn biologische Libaneese kant. En dat was een deur die gewoon niet open was gegaan als ik deze voorstelling niet had gemaakt.
SPEAKER_00Dat is toch ongelooflijk eigenlijk?
SPEAKER_02Ja, ik merk dat ik het doet me wat. Snap ik? Misschien moeten we hier niet te lang op door.
SPEAKER_00Nee, ik ben ook niet per se uit nu in het gesprek om jou een soort van heel emotioneel te maken. Maar het is zo bijzonder dat je dus een stuk maakt, onder andere over je eigen verleden, je eigen geschiedenis. Een geschiedenis waar adoptie is, zoals je zelf al zei, legale en illegale adoptie eigenlijk onderdeel van uitmaakt. Dat zijn super kwetsbare onderwerpen natuurlijk. Maar dat je dan dus eigenlijk gaandeweg ook nog eens, door het te maken in contact brengt met een deel van je familie waarvan je aanvankelijk had gedacht van je biologische familie, dat dat contact er niet zou zijn. Dat is toch, dat is immens, toch?
SPEAKER_02En het is voor mij lastig, want ik kan bijna geen scheiding maken van waar ben ik nou, wat is nou het afgelopen jaar eigenlijk allemaal gebeurd qua het maken van het stuk en het dus kunnen spelen en wat de toekomst nog gaat brengen daarmee. Of dat persoonlijke stuk, het is terwijl ik dat stuk speel, gebeuren er zoveel dingen die ik vertel in dat stuk. Het is bijna een soort van levend iets. Normaal is theater, een vluchtige kunstvorm. Je speelt het en dan is het voorbij. En je speelt over iets wat al geweest is. Maar ik zat een soort van heel, ook tijdens het schrijven, gebeurde er ineens heel veel dingen. Over mensen over wie ik aan het vertellen was in de voorstelling. Daar gebeurde in het echte leven ineens dingen mee. Die kwamen ook weer in dat ik denk van wow, en af en toe was de scheidingslijn gewoon niet meer te zien van wat nou theater was. En toen had ik gelukkig een hele fijne crew, van niet alleen Gary, niet alleen Jolanda, Stefanie. Laura, we hebben een prachtige productieleider. En ook Raf, de man, mijn muzikale partner in crime, die ik uit zijn comfortzone heb getrokken: kom jij maar even lekker mee op het podium. Het is fantastisch heeft gedaan, die stonden echt als een team om me heen om dit soort zelfs positieve klappen, zijn klappen, op te vangen tijdens het proces. Ik had het niet willen missen, maar wat bizar. Dit was gewoon niet gebeurd als ik dit project niet had doorgezet.
SPEAKER_00Je mag toch zelf bestellen, denk ik. Meet dat?
SPEAKER_02Ja, ik moet af en toe even. Dus dit is een moment waarin heel erg helpt. Want het leven gaat zo snel door.
SPEAKER_00Voor je het ben je weer zoveel hoofdstukken verder. En sta je eigenlijk niet meer stil bij wat je wat je hebt gerealiseerd? Ja, is dat wat je wil zeggen?
SPEAKER_02En ook een beetje de mentaliteit van. Oké, ik heb iets goed gedaan, maar nu even door. Weet je wel, ik mag ietsje langer stilstaan bij DM. Want als je er als je op de plek waar ik nu zit, denk je van ja, maar waar verdien ik dat allemaal en waar heb ik dat aan verdiend dan? Terwijl ik mezelf eraan moet herinneren, nee, Miche, je hebt drie jaar daarvoor, vijf jaar daarvoor, je bent met script, met projectplannen, je bent op gesprekken geweest. Je hebt heel vaak dat ik het mezelf probeerde te overtuigen, dit moet je niet doen, mensen zitten hier niet op te wachten, die moet je niet willen, en dan maak je nu iets. Wat het doet met mensen, dat was ook nog een bizar cadeau, had ik op gehoopt, had ik op ingezet, ook bij de subsidies. Maar de mensen die naar mij toe komen na afloop van de voorstelling, ik heb hem nu drie keer gespeeld. De verhalen die de mensen dan vervolgens met mij delen na afloop, en dat zijn mensen die of zelf geadopteerd zijn, of mensen die in een streng religieuze familie zijn opgevoed, of op een andere manier met de jeugdzorg te maken hebben gehad. Er zijn zoveel ingangen. En wat het voor die mensen doet, de dingen die we hebben besproken na afloop, dat ik merk dat mijn hart echt vijf maten laat groeien. Eigenlijk merk ik nu terwijl ik dit zeg dat dat nog voor nu het meeste warmte in mij opbrengt. Al die andere dingen zijn prachtige cadeautjes waar ik absoluut dankbaar voor ben. Maar het feit dat het mij gelukt is door puur het te vertellen zoals ik in gedachten had, dat een persoonlijke pijn, wat ik altijd als een gewicht een hele zware jas mee moest dragen en een tweede huid is geworden, heb ik hierdoor af kunnen zetten. Een bosje bloemen van kunnen maken en kunnen zeggen hier, het wordt een deelbare kracht. En voor de ene is het een troost, voor de ander is het een herkenningspunt. Voor de ander is het een ja, een inspiratie van. Ik ga ook mijn verhaal op. Wat het dan ook met je doet, maar juist die mensen die de noodzaak herkennen, omdat ze het op de een of andere manier iets hebben beleefd wat ik ook heb beleefd. Dat geeft een machtig mooi gevoel. En dat bevestigt dat het juist goed was om te maken.
SPEAKER_00Prachtig hoe je daarover vertelt. Prachtig ook om te ervaren en te horen wat het met je publiek. Wat voor je publiek betekent. En je hebt hem nog maar drie keer gespeeld.
SPEAKER_02Ja, we mogen nog even.
SPEAKER_00Ik wou zeggen, wat is dat nog een hele tour gepland? Ja, het aankomende jaar, en ik zeg een hele tour. Oké, nou een kleine hele tour.
SPEAKER_02Maar dat is voor een eerste maakproject, is dat een bizarre gewaarwording. Eigenlijk alles wat is gebeurd is zo een bizarre gewaarwording. Maar de tour van januari tot maart. Als er nog leuke programmeurs luisteren en zijn, nieuwsgierig geworden. Neem contact met ons op, want we hebben nog een hele leuke verkoopzet. En dan kan je precies zien wat je in huis haalt. Maar er mogen nog één of twee speelplekken bij. Maar dan is het ook oké. Want het is, ik zeg je eerlijk, het is ook een zwaar stuk om te spelen. Ik moet het zelf ook niet onderschatten. Het is fantastisch om te spelen. Ik heb nog een bepaald publiek voor ogen waar ik hoop te spelen. Want we gaan langs theaters. Dus dat is heel mooi. Ik hoop zoveel mogelijk verschillende soorten mensen te kunnen bereiken. En daar heb ik het niet alleen over met verschillende culturele achtergronden, maar echt ook uit verschillende groeperingen, verschillende lagen van de bevolking, waar ik mezelf ook door heb bewogen. Dus we gaan kijken hoe dat gaat lopen. Maar ik hoop dus ook nog echt te spelen voor partijen als jeugdzorg. En ook voor de jongeren, Stichting Jos en dat soort. Da gaan we kijken hoe we ze kunnen uitnodigen, maar jeugdzorg en dan niet alleen de jongeren. W die weet ik te bereiken. Daar werk ik af en toe nog mee.
SPEAKER_00En ook niet alleen maar de mensen die op de vloer werken in de jeugdzorg.
SPEAKER_02Nee.
SPEAKER_00Voor eigenlijk de beleidsmakers.
SPEAKER_02De beleidsmakers, de bestuursleden. Ja, maar ook de mensen op de vloer, de case managers, de pleegouders. En dan wil ik, ik wil heel graag met voor hen spelen en dan kijken of we met elkaar in gesprek kunnen.
SPEAKER_00Ik snap dat waarom je dat wil, maar ik wil het niet voor jou invullen. Dus daarom vraag ik het ook gewoon waarom wil je dat?
SPEAKER_02Ja, de oplettende luisteraar of kijker die heeft al gehoord adoptieugzorg. Een van mijn avonturen is geweest de jeugdzorg. In mijn tienertijd. Daar komt ook de titel eigenlijk een beetje vandaan. Ik kwam er jaren later achter, toen was ik al dik in de twintig dat ik eigenlijk een label had gekregen vanuit de jeugdzorg, namelijk spookjongeren. Ik wist helemaal niet dat ik een spookjongere eigenlijk was. Spookjongeren zijn officiële benaming voor jongeren die volwassen worden in de jeugdzorg. En dus op hun achttiende, tenminste sowieso nog in mijn tijd, nu wordt dat ietsje beter. Vanaf je 18e padspom, één op een andere dag, je wordt volwassen bestempeld. Zonder begeleiding, zonder eventueel inkomen, zonder een dak boven je hoofd. Hier, hier heb je je koffer, je moet even tekenen. Ga maar. Je bent volwassenen, zoek het uit. Ik weet niet of jullie nog een beetje kunnen herinneren toen jij nog 18 was, maar ik kan me dat nog wel herinneren, als jij moet navigeren zonder letterlijk. Als je alleen al een betalingsregeling moet aanvragen bij de Belastingdienst van 10 pagina's, ik wist alleen mijn naam in te vullen, sorry. Maar hoe dan ook, gaat ook voor mij uit trouwens, ik was dus zo'n spookjongere. En de meeste van die jongeren binnen het eerste half jaar tot een jaar, komen ze de problemen voor de komende tien jaar, of het nou financiële schulden zijn, of het nou je geld gaat verdienen in een drugscircuit of op de straat, of met prostitutie als je vrouw bent, 9 van de 10. Want trust me, als je achttien of zeventien, achttien bent en je komt op straat te staan. De mensen die wat minder goed met je voor hebben, die ruiken van een afstand dat je alleen bent. Dus die komen als eerste op je af. Dus die moet je als eerste zien te filter en te navigeren.
SPEAKER_00Ja, je bent super kwetsbaar eigenlijk. Super kwetsbaar. En dus ook kom je snel in situaties terecht waarin er van die kwetsbaarheid misbruik wordt gemaakt.
SPEAKER_02Ja, en ook financieel kwetsbaar. Want de meeste jongeren hebben geen eens een inkomen of een baan als ze de jeugdzorg verlaten. En dan krijg je ineens een blauwe brief met je krijgt 125 euro per maand voor de zorgtoeslag. Maar als jij die maand geen inkomen hebt en je moet kiezen tussen ga ik eten kopen of ga ik mijn zorgtoeslag betalen, dan is het voor heel veel jongeren een hele makkelijke keuze. Dus ja, ook in je komt heel snel in dat eerste jaar in financiële problemen waar je gewoon jaren niet meer uitkomt. En de meeste die, ja, hoe dan ook. Dat is een beetje mijn verhaal. En mijn noodzaak om dan met jeugdocht te gaan praten. Dus ik werk als in hoe danigheid als coach of docent al bijna twintig jaar nu. En ik werk de laatste tijd ook best wel samen met jongeren die via Spoken Word hun verhaal vertellen. En er zijn een paar tussen. Die zitten zelf in de jeugdzor. En daar ga je dan toch wat anders mee om. En de verhalen die zij vertellen, nu in hun dichtvormen en in hun story. Precies hetzelfde als twintig jaar geleden waar ik mee te dealen had. Meer dan twintig jaar, 22 jaar geleden toen ik uit de jeugdzorg kwam. En dat is bizar. Dat kan je geen opzet meer noemen. Dat is een systeemvoud. Een bewuste systeemvoud. Of er wordt iets in stand gehouden, of er wordt totaal iets niet gezien, hoe dan ook, er gaat iets gigantisch verkeerd. En ik wil het gesprek aangaan van in twintig jaar tijd. Waarom lopen die jongeren nog steeds tegen dezelfde strubbelingen aan binnen het jeugdzorgsysteem?
SPEAKER_00Ja als waar jij tegenaan bent gelopen? Hoe kan het? Ja, dat is een grote missie.
SPEAKER_02Ik weet niet of ze, als er iemand van de jeugdzorg dit hoort, of ze nu dan heel erg denken van jee, daar gaan we mee in gesprek. Maar ik beloof dat ik dat ik het netjes hou. Maar ik ben wel echt heel nieuwsgierig. Mogen we erover praten alsjeblieft? En kunnen we een beestje bij het naam noemen van Er gaat iets mis.
SPEAKER_00Ja, maar het is een grote missie. Niet elke maker, niet elke podiumkunstenaar heeft als doel om ook specifiek echt bepaalde systeemfouten of systeemproblematieken echt aan te willen kaarten. En dat voel ik heel sterk wel bij jou. In ieder geval rondom dit stuk.
SPEAKER_02Ik maak me geen illusies. Ik heb geen wereldverbeteraar. Als het mij lukt om de juiste mensen in het theater te krijgen bij mijn voorstelling, dat gaat sowieso heel veel moeite kosten, denk ik. En dat geeft niet. Die moeite gaan we echt doen. Ik en mijn team. Ik maak me geen illusies dat met één voorstelling en één nagesprek de wereld gaat veranderen of het hele systeem gaat veranderen. Wat ik wel hoop te doen. Op dit moment. Nina Simone zei het zo goed, it's the hardest duty to reflect its times, right. En dat vond ik altijd hele mooie woorden totdat ik dit daadwerkelijk besloot te gaan doen. In het begin was het ook gewoon een sterk statement dat je kon maken naar subsidies toe. Los van dat het echt voor mij een persoonlijke noodzaak is, maar nu ik het heb gespeeld en heb gepraat met de mensen die in de jeugdzorg hebben gezeten, die me vastgrijpen met Mies, ga dit vertellen alsjeblieft. Mensen uit de jeugdzorg die zijn komen kijken, die zeggen. we herkennen dit. Ga dit alsjeblieft. Kom voor ons spelen alsjeblieft. Maar dat zijn de mensen die wat lager op de. Die noodzaak is alleen maar gegroeid sinds ik het ben gaan spelen. En ik de bevestiging heb gehad dat dit verhaal verteld moet worden. Dus ik heb gewoon de hoop dat als ik het voor de juiste mensen speel, dat er één of twee dusdanig gaan nadenken of zaadjes gaan planten. Dat betekent dat we ego's op zij moeten gaan schuiven allemaal. Maar dat als ze het meenemen dat er in ieder geval tijdens de volgende vergadering één dwarsgelicher gaat zijn of één persoon die vragen gaat stellen. En die persoon gaat willen zijn om niet mee te gaan met het verdienmodel, maar met de noodzaak van de kinderen.
SPEAKER_00Ik vind het heel krachtig wat je zegt en ik en ik hoop echt dat je dat gesprek kan gaan initiëren. Ik hoop het toch? Het is nodig. Wat ik interessant vind, is wat jij vertelde kort even bij je introductie met Maak Impact, is dat je eigenlijk best wel met een plan, met een idee binnenkwam. Je had er best wel een idee over wie je stuk moet regisseren, met welke partners je dat wou doen. Heeft je dat geholpen?
SPEAKER_02Ja, nou eigenlijk sowieso. Dit hele is niks geweest, ook de dingen die even niet goed gingen, wat ik had willen mislopen. Alles is zo waardevol geweest: al is het van oké, hoe het niet moet. Ik ben ook van heel veel dingen teruggekomen. Ik was eerst met een productiehuis heel overtuigd in zee gegaan. En het heeft mij echt een jaar gekost voordat ik durfde de knoop doortakken van dit is het dan toch niet.
SPEAKER_00Misschien toch niet helemaal een match.
SPEAKER_02Ja, precies, en dat was mijn zoektocht daarin. En daarin ben ik dus ook weer gegroeid. En ook het feit dat ik even moest kunnen terugkeren bij. Want impact toen ik een productiehuis had, speelde impact natuurlijk een wat kleinere rol. Ze hadden me begeleid dan tot aan de pitch en tot aan het schrijven van. Maar ik had al een productiehuis. Dus die zouden de coopproductie gaan doen of de productie gaan doen. En ik kom terug en impact nog steeds. Ja, maar we geloven nog steeds in jou. Je hebt iets te vertellen, we vinden jou tof. Kom maar. En dan nog steeds merken dat al die mensen er nog steeds voor staan en af en toe ook tegen lampen aanlopen vastzitten. Het schrijfproces van het script. Ik ging even, ik heb alle beerpunten opengetrokken. En dan Stefanie die zegt, volgens mij gaat het niet helemaal lekker. Kom, we gaan even wandelen. Zal ik even een coach voor je inhuren om je te. En dan. Ja, ik merkte dat ik zelfs op dat moment dat ik hulp nodig had, nog niet zo ver was dat ik erom kon vragen. En dan heb je iemand nodig die zegt. Ik ga het toch voor je regelen. Is dat oké? En dat zijn dus ook over dat soort dingen, over drempels ben ik heen gegaan, persoonlijke groei. Oei oei, ik had geen seconde willen missen. Ook de stress van afgewezen worden, keer op keer op keer aan jezelf gaan twijfelen, dan maar jezelf gaan voorhouden. Dat moet je niet doen, want de subsidies zie je niet zitten. Ik ben zo blij dat ik daar doorheen ben gegaan.
SPEAKER_00Misseline, nou is het zo dat je hebt een prachtig mooi stuk ontwikkeld. Je vertelt het net al, je hebt drie keer gespeeld. Aankomende seizoen ga je nog meer opvoeren. Kleine Tour, mogen nog veel meer speelbeurten bijkomen. Dus programmeurs, als jullie dit horen, check, spook Kind ga in ieder geval kijken. Boek het, geeft het een plaats. Maar het is ook zo dat je, zoals je zelf al zegt, ik ben enorm gegroeid eigenlijk door dit stuk te maken. Dat betekent dat je nu op een andere plek in je carrière bent als toen je dit stuk startte te ontwikkelen. Ja, dat is ook leuk. Want je hebt een signature een signature Higgs sound, daar is hij dan in één keer.
SPEAKER_02Ik dacht niet dat hij nog zou komen.
SPEAKER_00Hij is er gewoon even geweest. Dat vind ik wel leuk, want dan hebben we dat gewoon toch vastgelegd. Kun je dat ook benoemen? Maar mijn vraag eigenlijk is: is de behoefte, je ontwikkelbehoeften, of je vraag eigenlijk vanuit je makerschap, die zal mogelijkerwijs nu je dit stuk gemaakt hebt, anders zijn dan dat die wellicht was toen je dit stuk starten te maken. Hoe zou je die ontwikkelbehoeften nu omschrijven? Stel je voor, waar ligt dat? Wat kan Maak Impact of een organisatie als Maak Impact voor jou nu op dit moment in deze fase je carrière betekenen?
SPEAKER_02Nou, echt de next step, denk ik.
SPEAKER_00Ik herhaal het even om dat ik even wil duiden. Ik wilde even bij stilstaan. Want wat is dat? De next step?
SPEAKER_02Nou ja, in dit project met Spookwind wilde ik gewoon als maker aanraken van volledig scriptschrijf, volledig avondvullende voorstelling, muziektheater, verschillende elementen, schilderij, alles moest bij elkaar komen. Kan dat? En kan het op de manier in je hoofd? Ja, oké, dat is gelukt. Maar bij de volgende, want ik wil verder gaan maken. Ik wil niet wil gaan checken als maker waar liggen mijn grenzen. In de zin van, ik heb zoveel ideeën nog als maker. En dat heeft niks met trauma te maken. Dat heeft met vormen te maken, met muziek te maken. Ik wil gaan experimenteren van nu is theater de hoofdmode. Ik ben ook op een missie waarvan ik denk van ja, maar mijn muziek moet op een gegeven moment ook de hoofdmod krijgen. Wat gebeurt er dan als we gaan verhandelen? Ik heb een zwak voor poppentheater. Ik weet niet of je mijn schilderij ooit hebt gezien, maar ik heb ooit nog de droom om een volledig decor met allemaal magical things met poppen en live theater. Dus er zijn dingen die ik nog te doen heb, zowel muzikaal als als theatermaker als speler. Maar dat gaat nu niet alleen. Ik heb nu met het eerste stuk eigenlijk een soort van kunnen laten zien van dit is wat ik kan, alsjeblieft gebundeld. Maar een stichting als Maak Impact gaat mij verder kunnen helpen. Omdat het nu wel eenmaal zo werkt in de praktijk, als ik naar een volgende subsidie aanvraag wil, die wat groter is, want we willen ook niet blijven hangen in de. Dit was al een machtig mooi budget hè. Dus daar niet van. Maar op een gegeven moment wil je dezelfde decoren kunnen hebben om te kunnen laten zien. Maar dit gebeurt er als je mij op grotere schaal zet. Die stap wil je kunnen maken. Maar daarvoor zijn er tussenstappen nodig. En daarvoor heb je Stichting Impact nodig, Stichtingen als impact nodig. Want zij kunnen je verder denk aan nieuwe makersregelingen. Denk aan verder helpen zoeken. Als wij onze netwerken bundelen, kunnen wij veel sneller tot een concreet plan komen dan wanneer ik het wiel helemaal in mijn één shop zelf moet gaan uitvinden. Ik had het niet alleen kunnen doen.
SPEAKER_00Nee, nee. Het is een beetje een trend in het gesprek, hoewel. Ik ben natuurlijk in een eerdere aflevering met Stefanie in gesprek gaan toe. Voeg ik haar over vijf, zes jaar, Stefanie, waar staat Maak Impact dan? Die vraag ga ik niet aan jou stellen. Ik wil eigenlijk die vraag wat meer specificeren op jouw eigen makerschap. Over vijf, zes jaar, Micheline, waar sta je dan? Ik bedoel, heb je daar. Ik bedoel, maak je dit soort lange lijnen?
SPEAKER_02Nee, dat is dus het grappige. Vroeger werd ik boos, als er op school gezegd werd dat je moest opschrijven waar zie je zelf. Werd ik echt boos over. Ik kan niet. Ik hou er niet van. Het voelt niet fijn om te ver vooruit. Kijk, neem eerst maar even vandaag en deze week hoe het gaat. En ik ben nu sinds ik met dit project bezig ben, merk ik dat mijn peripal, het is wat verder gegaan. Dus ik merk dat ik nu in staat ben om een jaar vooruit te kijken. En vooruit te denken. Ik ben nog niet zover dat ik al over vijf jaar naar wil nadenken. Ik merk dat ik nog steeds meer zijn. Ik ben te jack of all trades om dat te kunnen vastleggen. Maar dat ik hoop, voor nu, waar ik nu zit, hoop ik dat ik nog een voorstelling heb gemaakt naar mijn eigen inzichten, naar mijn eigen creativiteit. Because that will be something. En ook nog een extra stap heb gezet in de muziek. En dan weet ik ook dat vijf jaar voor dat soort twee grote projecten wat ik in mijn hoofd heb, al best wel heel kort is. Dus daar hoop ik te zijn.
SPEAKER_00Ik heb je toch ingevuld die vijf jaar. Oh, toch? Het is het je toch gelukt.
SPEAKER_02Ik ben aan het goeien.
SPEAKER_00Ja, maar ik vind het interessant wat je zegt. Dus daar wil ik dan toch nog heel even op toegrijpen. Want ik vind het interessant wat je zegt dat je het aanvankelijk lastig vond om zeg maar langere lijnen te gaan schetsen. Maar dat je nu zo langzaam maar zeker toch lukt. En dat je sterker nog, dat je misschien steeds meer behoefte voelt om ook een wat langere lijn te maken. Je hebt het over een jaar. Nou goed, dat is al inderdaad een lijn. Maar dat is toch ook een. Ja, is dat een teken van groei ook?
SPEAKER_02Ja, en ik vermoed ook een teken van stabiliteit en veiligheid. Want ik heb nu een vast huis voor het eerst in bijna tien jaar. En ik merk dat dat ook. Het eerste half jaar moest echt nog inzinken. Oh, je hoeft niet over een half jaar weg. En nu is het soort van een beetje begint in te zinken. Dit is mij, als ik wil, forever home. Dus het is dan makkelijker om wat verder vooruit te kijken. Omdat het niet meer gaat over waar woon ik volgend jaar. Maar wat kan ik dromen? Waar kan ik zijn? Want ik kan gaan sparen nu. Dus dat denk ik ook wel, dat zijn ook wel gewoon persoonlijke aspecten die veranderd zijn die meehelpen in het kunnen vooruit denken en durven dromen. Was dat antwoord op je vraag?
SPEAKER_00Jazeker. Dus het feit dat je, je zou kunnen zeggen, het feit dat je meer rust ervaart in je eigen leven, stabiliteit op een aantal onderdelen hebt, zoals een woning. Maar misschien ook gewoon het vertrouwen in je eigen makerschap dat je hebt gevonden, geeft natuurlijk, dat zijn denk ik belangrijke pijlers om überhaupt tot een situatie terecht, naar een situatie toe te bewegen waarin je de ruimte letterlijk ervaart om een wat langetermijn planning te gaan maken.
SPEAKER_02Ik moest er 39 voor worden. Ja, ach, hè?
SPEAKER_00Nou zijn we hier.
SPEAKER_02Gek, hè? We zijn gewoon een podcast aan het doen over een voorstelling die ik gemaakt heb. Ja, mooi man.
SPEAKER_00Ik ben blij dat we dit gesprek hebben kunnen voeren, Missine. Ik vind het heel fijn dat je een inkijk hebt gegeven in jouw route naar die geweldige voorstellingspookkind. In jouw route van je makerschap, wat je hebt ontwikkeld, et cetera. Is er nog een om af te sluiten om af te ronden, een mooie boodschap of een mooie message die je zou willen geven aan misschien wel andere makers uit Rotterdam of uit de omgeving van Rotterdam, die dit checken en denken van die misseline is super inspirerend. Wat zou je tegen hun willen zeggen?
SPEAKER_02Vanuit mijn humble opinion zou ik zeggen, laat je niet gek maken. Laat je niet gek maken als dat stemmetje in jou zegt. Ja, maar dit wil ik. Dit moet mogelijk zijn. Dit kun ik dat vuurtje gaat branden. Maakt niet uit of iedereen je voor gek verklaart of iedereen het niet ziet, speel je spelletjes gaak. Maar jij weet waarom jij je paard en je toren opoffert. Want jouw peyon, straks heb je twee koningen op dat bord. Dus laat je niet gek maken, zet door. En be bold man. Wees dapper, daper genoeg om het jezelf te gunnen.
SPEAKER_00Mooi. Het is echt super mooi einde. Misseline, mag je bedanken voor dit geweldige gesprek. Voor deze aflevering van deze podcast, die we dus maken. Eigenlijk in opdracht van Maak Impact. Geweldig ontwikkelplatform voor Rotterdamse makers. Mijn naam is Menue, maar het ging helemaal volledig om Micheline. Volg haar, check haar, ga naar haar voorstelling en blijf haar volgen alsjeblieft. Misseline, dankjewel.
SPEAKER_02Dankjewel.